TDM (Therapeutic Drug Monitoring) – monitorowanie stężenia leku we krwi jest procesem mającym na celu oznaczenie i analizę stężeń leku w trakcie terapii, którego głównym zadaniem jest dobranie odpowiedniego sposobu dawkowania.

KIEDY NALEŻY STOSOWAĆ TERAPIĘ MONITOROWANĄ POZIOMEM LEKU WE KRWI?

  • podawany lek posiada wąski indeks terapeutyczny
  • występuje silna korelacja pomiędzy stosunkiem stężeń leku we krwi i tkankach, a efektem farmakologicznym
  • efekt terapeutyczny danego leku jest trudny do oceny innymi metodami
  • farmakokinetyka leku jest złożona i zróżnicowana
  • lek posiada liczne działania niepożądane
  • gdy istnieje podejrzenie, że zastosowany sposób leczenia nie został zrealizowany lub jego realizacja przebiegała w sposób nieprawidłowy, występuje brak efektu klinicznego lub pojawiają się objawy toksyczne, pomimo zalecanego sposobu dawkowania leku
  • objawy toksyczne bezpośrednio zagrażają życiu oraz są podobne do objawów choroby leczonej danym lekiem
  • nie istnieją inne, dostatecznie dokładne i obiektywne metody obserwacji skuteczności terapii
  • współistnieją stany chorobowe mogące spowodować zakłócenie obiektywnej oceny skuteczności działania leku
  • istnieją międzyosobnicze różnice mające wpływ na losy leku w organizmie (wiek, genotyp)
  • występują choroby narządów odpowiedzialnych za poszczególne  etapy  wędrówki  leków w organizmie
  • polifarmakoterapia zwiększa ryzyko zaistnienia interakcji pomiędzy stosowanymi lekami
  • wskazana jest kontrola farmakoterapii, celowo wykorzystującej duże dawki leków np. przeciwnowotworowych
  • terapia monitorowana poziomem leku we krwi pozwala także na ocenę skuteczności i bezpieczeństwa stosowania nowych leków
  • szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia leku u dzieci, kobiet w ciąży i osób starszych

MONITOROWANIE STĘŻENIA LEKU WE KRWI – KORZYŚCI

  • poprawne określenie dawkowania, co ma znaczący wpływ na zmniejszenie toksyczności leku, poprawę skuteczności farmakoterapii oraz obniżenie kosztów leczenia
  • weryfikacja stosowanego wcześniej sposobu dawkowania leków
  • wykrycie zagrożenia objawami niepożądanymi, zanim ujawnią się one klinicznie
  • bezpieczne zastosowanie wysokich dawek potencjalnie silnie toksycznych leków
  • wykazanie zaistnienia problemu związanego  z niedodawkowaniem stosowanego leku
  • kontrolę stosowania się pacjenta do zaleceń lekarza
  • wykazanie interakcji farmakokinetycznych w odniesieniu do politerapii
  • archiwizacja informacji dotyczących sposobów stosowania leków i ich skuteczności, działań niepożądanych oraz możliwych interakcji występujących w trakcie farmakoterapii
  • wykazanie istnienia polimorfizmu genetycznego, jak również wielu innych czynników wpływających na zmianę